De grootste pijn

De grootste pijn in het leven is niet om te sterven, maar om genegeerd te worden

De persoon te verliezen waarvan je veel houd aan een ander, die het niks kan schelen

wat het met jou doet, en je het jou dus ook niet vertellen

Wanneer de persoon waar je hier op aarde het meest van houd vergeet om je uit te nodigen op zijn diploma uitreiking

Omdat ze toch denken dat het je niet interesseert.

 

De grootste pijn in het leven is niet om te sterven maar om vergeten te zijn

Om in de modder achtergelaten te worden na een ander zijn overwinning

Nooit een telefoontje van een vriend al is het alleen maar om hallo te zeggen

Wanneer als je iemand je diepste gedachten vertelt, ze jou in je gezicht uitlachen

Vrienden die het altijd te druk hebben als je over je gevoelens wilt vertellen

Zodat het lijkt dat de enige die het interesseert, jijzelf bent

 

Het leven zit vol met pijn……………. zal het ooit beter worden?

Gaan mensen zich ooit zorgen maken over mensen die in nood zijn?

Ieder van ons heeft een rol in het stuk wat we leven noemen

Ieder van ons heeft de plicht om onze vrienden te vertellen dat we om ze geven

Als je niet om je vrienden geeft, zul je daarvoor niet worden gestraft.

Je word dan gewoon genegeerd……. vergeten zoals ze het ook bij anderen doen.

 

Dit verhaal vertaald uit het Engels, is geschreven door een jong meisje wat zelfmoord heeft gepleegd.

Als mensen in haar omgeving haar een beetje liefde hadden gegeven,

meer hadden geweten wat er zich  in haar afspeelde, dan had haar dood misschien voorkomen kunnen worden.

Denk er aan dat we nooit over een verdrietig, eenzaam of suïcidaal persoon mogen oordelen.

Vergeet nooit dat met ieder persoon waar je mee in contact komt,

je laat zien dat je om diegene geeft en dat diegene bestaansrecht heeft!!!!!!!

 

Ik hoop dat jullie weten dat ik er altijd voor jullie zal zijn.

Want ik ken zelf de pijn om genegeerd en vergeten te worden!!

aafje@mail.com

 

Neem dit mee naar je site of space zodat mensen weten DAT OOK JIJ  om andere mensen geeft

 

Aafje

 

 

 

Er was een paardje dat elke dag langs de huizen ging om vodden en lompen op te halen

Zijn baas riep vodden wie heeft er nog vodden?

Breng het maar bij mij

En de mensen konden allemaal hun zorgen bij hem kwijt

Dan kreeg hij weer dit en dan weer dat te horen en de kar werd steeds zwaarder

Soms zaten er nog mooie dingen bij die hij zelf gebruiken

Waar hij nog iets mee kon doen

Tot op het laatst zijn hele wagen vol was

Vol met een ander zijn problemen

Het werd voor het paardje steeds moeilijker de kar te trekken

Totdat hij haast bezweek onder de lading

Iedere dag hetzelfde rondje te gaan

Hij zou niet meer weten hoe het anders moest

Men hoefde hem zelfs de weg niet eens te wijzen

Het paardje kwam vanzelf weer thuis

Zelfs het pad wat hij liep was uitgesleten door zijn hoeven

Maar toen werd het paardje ziek

Hij kon het niet meer aan

Hij was toch zo gewend om zijn kar vol te hebben

Voor een ander op te ruimen en alles mee te sjouwen

Dit moet anders dacht zijn baasje

Ik laat hem maar eens dartelen in de wei

Maar och dat was het paardje helemaal niet gewend

Hij voelde zich zo onbeholpen in zijn vrijheid 

Voelde zich zelfs eenzaam daar in dat grote groene land

Dit was een vrijheid waar hij toch erg aan moest wennen

Maar in de wei kon hij alles eens goed overdenken

Nu kon hij zijn leven eens overzien

En uit de problemen van een ander haalde hij dingen die voor hem van groot belang waren geweest

Waarvan hij geleerd had

Hij ging de boel eens flink sorteren

Ik wil nooit meer steeds datzelfde pad lopen dacht hij

Ik wil iets heel anders

Ik ga dingen doen waar mensen plezier aan beleven en ik ook 

Ik wil ze nu iets geven waar we allemaal plezier aan beleven 

Ze mogen hun zorgen  nog wel vertellen  maar ik laad mijn kar daar niet meer mee vol

Maar ja dat was eerder gezegd dan gedaan

Want waar geniet ik van en waarmee kan ik ook een ander  laten genieten

Hij dacht en dacht

En toen was het er

Hij dacht mensen houden van bloemen en een verhaaltje

Zo gezegd zo gedaan

Nu nam hij niet meer iedere dag dezelfde route

Hij kon nu zijn eigen weg volgen

Weer had hij zijn kar ingeladen maar nu niet meer zo vol

Hij kon hem nu gemakkelijk trekken en liet de mensen van zijn bloemenpracht en gedichtjes genieten

Ook nam hij eens een paar dagen vrij om heerlijk in zijn wei te dartelen

En zo werd het paardje weer heel gelukkig samen met de anderen

 

Moraal van het verhaal

Door altijd de problemen van iemand anders op je te nemen word je ziek

Er zijn mensen die alleen maar verzorgend bezig zijn en te weinig  aan zichzelf denken

Neem ruimte en tijd voor jezelf

Geniet van kleine dingen

 

 

Aafje